The Son of Nothing

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου

Δεν υπάρχει. Ούτε η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ούτε κι αυτή υπάρχει.

Τα πάντα στη ζωή μας είναι πολλές στιγμές που συνθέτουν μια συνέχεια. Όποιος πιστεύει ότι η ζωή του καλυτερεύει ή αλλάζει σε συγκεκριμένες στιγμές, είναι μικρός και γελασμένος.

Σήμερα, τώρα, ετοιμάζομαι να πάω να παντρευτώ στο δημαρχείο κι έχω νεύρα. Νεύρα γιατί μια προσωπική μου στιγμή δεν γίνεται όπως εγώ θα ήθελα.

Τι θα θυμάμαι από την συγκεκριμένη στιγμή; Ότι είχα νεύρα και ήθελα απλά να τελειώσει.

Έτσι κι αλλιώς ο γάμος δεν είναι τίποτα άλλο από μια νομική κάλυψη.

Αν λοιπόν δεν είναι σήμερα η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, τότε ποιά είναι; Η στιγμή που αποφάσισα ότι η γυναίκα με την οποία είμαι μαζί 3+ χρόνια είναι και η γυναίκα που θα παντρευτώ;

Όχι.

Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή.

Ήταν όλο μια διαδικασία. Ένα προτσές. Από το “γεια σου” μέχρι το “θέλω να πεθάνουμε μαζί”. Αλλά ακόμα κι αν πεις το δεύτερο, συνεχίζεις μέχρι να πραγματοποιηθεί.

Βέβαια, επειδή δεν μπορούμε να θυμόμαστε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας, τείνουμε να θυμόμαστε τα πιο σημαντικά γεγονότα, τις ημέρες και τις στιγμές. Γάμους, γεννήσεις, κηδείες. Μόνο στο House υπήρχε μια κοπέλα που θυμόταν όλη της τη ζωή, αλλά αυτή είχε ιατρικό πρόβλημα.

Όποιος -και κυρίως όποια- όμως έχει ήδη κατατάξει από πριν την στιγμή του γάμου του ως την πιο σημαντική της ζωής του, έστω και της ως τώρα ζωής, τον λυπάμαι.

Υπάρχουν κατά τον φίλο μου τον Μήτσο, οι γυναίκες που ζουν για την στιγμή του γάμου τους και διαχωρίζουν την ζωή τους σε προ Γάμου και μετά Γάμου. Τραχανάς που χύθηκε δηλαδή.

Υπάρχουν και οι άλλες. Χαίρομαι που η γκόμενα/κοπέλα/σχέση/γυναίκα μου ανήκει στην δεύτερη κατηγορία.

Χαίρομαι που λίγο πριν παντρευτώ γράφω στο blog μου, γιατί το ξεχνάω και στεναχωριέται.

Νοσταλγία

Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα είναι κάποια πράγματα που μου φέρνουν μελαγχολία. Διαφορετικά πράγματα, η ίδια μελαγχολία.

Για παράδειγμα, το κλασσικό ραδιόφωνο/ρολόι του δωματίου. Αυτό το πλακουτσωτό πράγμα που υπάρχει τουλάχιστον σε ένα κομοδίνο του σπιτιού.

Άλλο. Χτες μπήκα σε ένα μαγαζί που πουλάει τηλέφωνα, λάμπες, καλώδια, κτλ. Μπενάκη και Σόλωνος γωνία. Νόμιζα ότι ήμουν στο ‘92. Όλα αναλογικά. Εκεί είδα και το ραδιορολόι και μου έσκασε περίεργα.

Σήμερα επίσης συζήταγα για το Singles. Ναι, την σειρά. Δεν την είχα δει ποτέ όταν παιζόταν για πρώτη φορά και έτυχε να την χαζέψω φέτος που την βάλανε σε επαναλήψεις. Σειρά του 2004. Λίγο τα χρώματα, λίγο το design την εποχής, η τεχνολογία με τις μεγάλες CRT οθόνες, τα κουρέματα, τα ρούχα, τα χρώματα, μια σειρά που δεν την είχα δει ποτέ αλλά με κράτησε για λίγο με μια πρώτη ματιά.

Εφτά χρόνια πριν μόνο, αλλά στα εφτά αυτά χρόνια αλλάξανε όλα. Η ζωή μας, τα θέλω μας, η δεκαετία, η δική μου και του ημερολογίου.

Ακόμα και αυτό το blog μου φέρνει μια μελαγχολία, γιατί το ξεκίνησα στις 8 Ιουνίου του 2007 και κουτσά-στραβά πέρασε τα 4 χρόνια και πάει για τα 5. Να δω για πόσο ακόμα θα θυμάμαι ότι υπάρχει και θα κάνω καμιά ανάρτηση που και που.

Τους κάνατε τα μούτρα κρέας!

Την στιγμή αυτή που μιλάμε, η επανάσταση στο Σύνταγμα προχωράει ακάθεκτη. Η συνείδηση του κόσμου συνεχώς δυναμώνει, τα φάσκελα πέφτουν βροχή και το πολιτικό σύστημα τρέμει από τον φόβο του.

Αλήθεια;

Ζήτησε ποτέ το κίνημα της πλατείας ή των αγανακτισμένων ή πείτε όπως θέλετε την ανατροπή του πολιτικού συστήματος; Να φύγουν οι κλέφτες πολιτικοί, που οι ίδιοι στην πλατεία ψηφίσανε, αυτό ζητάνε. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτοί που τόσα χρόνια ψηφίζανε μη κλέφτες πολιτικούς, κατεβαίνανε και στον δρόμο, χωρίς να τους θίξει ένα πανό, που απ’ ότι αποδεικνύεται τελικά δεν υπήρχε ή τουλάχιστον δεν ήταν ΤΟ πανό.

Δυστυχώς, οι ίδιοι που τώρα ρίχνουν μούτζες, δεν θα φιλοτιμηθούν να κόψουν τα γαμώχερα τους, μπας και δεν ξαναψηφίσουν αυτούς που ψήφισαν και αυτούς που θα ξαναψηφίσουν.

Αυτοί είμαστε και έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, κατά μέσο όρο. Γιατί και ο λαός μας αυτός είναι και για να αλλάξει θέλει πολλή δουλειά.

Σημ.: Οι αγανακτισμένοι στην Ισπανία τα μαζεύουν από την πλατεία και θα συνεχίσουν με άλλους τρόπους τις διαμαρτυρίες. Επειδή εδώ είμαστε πανηγυρτζήδες, μόλις γίνει κάτι τέτοιο, ξεχάστε αγανακτισμένους και 200 χιλιάδες κόσμου. Το μόνο που μας ενώνει σαν λαό, είναι οι πλατείες και οι καφέδες. Μόνο τότε τα βρίσκουμε.

Οι κύριοι κύριοι, κύριοι κύριοι…

Διάβασα κάτι σε ένα άλλο βλογ και θυμήθηκα ότι ήθελα να γράψω κάτι που με εκνευρίζει απίστευτα. Πόσες φορές έχω δει σε ανακοινώσεις το “οι κ.κ.” και έχω ακούσει διάφορους, πάντα, μα πάντα, να το διαβάζουν ως “οι κύριοι κύριοι”.

Πόσες φορές πρέπει να το διαβάσετε λάθος μέχρι να πάρετε χαμπάρι ή να μάθετε πως το “κ.κ.” διαβάζεται “κύριοι”; Σκέτο. Μια φορά. Όχι δύο. Δεν έχει νόημα το “κύριοι κύριοι”. Άι σιχτίρ, είστε και σπουδαγμένοι υποτίθεται.

Άρων, άρων, ______ αυτόν!

Λοιπόν… Να λέτε ευτυχώς που ο Χριστός γεννήθηκε στην Ιουδαία την εποχή που ήταν ρωμαϊκή κτήση και τον σταυρώσανε. Σκεφτείτε να τον λιθοβολούσαν. Τώρα όλοι θα είχανε μια πέτρα στο χέρι και θα κοπανάγανε το κεφάλι τους κάθε λίγο και λιγάκι.

Ή ακόμα καλύτερα, σκεφτείτε να γεννιότανε σήμερα στο Τέξας. Μαύρος. Με την ταμπέλα του εγκληματία πριν γεννηθεί καν. Θα τους έβλεπα όλους με μια σύριγγα σαν τα πρεζάκια, αν τον εκτελούσαν με ένεση, ή με αυτό το μηχάνημα που σε χτυπάει με ρεύμα, αν τον στέλνανε στην καρέκλα. Αχ, να έβλεπα χριστιανούς να χτυπιούνται κάτω σαν τα ψάρια.

Θα ήθελα, για όποιον διαβάζει το blog μου, να μου στείλει κι άλλες εκδοχές. Π.χ ο Χριστός να είχε γεννηθεί στην Γαλλία την εποχή της επανάστασης και να τον είχαν εκτελέσει στην καρμανιόλα. Πως οι χριστιανοί θα το εκμεταλλευόντουσαν; Θα κόβαν κάτι από τα άκρα τους καθημερινά στην προσευχή με μια μικρή λαιμητόμο; Κανά δαχτυλάκι ή τίποτα άλλο; Για πείτε καμιά ιδέα.

Μεγάλη Δευτέρα

Λοιπόν, αυτό έχει πολύ γέλιο. Είπα να δω πως ακριβώς ξεκινά η μεγάλη βδομάδα και τι ακριβώς γιορτάζουν οι χριστιανοί την μεγάλη Δευτέρα. Βρήκα λοιπόν δύο αστεία πράγματα.

Πρώτον, υπάρχει και το τροπάριο της καταραμένης συκιάς, που ο Χριστός μέσα στην ατελείωτη αγάπη του καταράστηκε μια συκιά, επειδή είχε φύλλα αλλά όχι καρπούς, άρα η συκιά δεν εκπλήρωνε τον ρόλο της και καμωνότανε την ώριμη κι ότι αυτό ήταν συμβολικό ενάντια σε αυτούς που δείχνουν άλλα από αυτά που είναι. Ήμαρτον! Ο καλός και αγαθός Χριστούλης καταράστηκε ένα δέντρο, δημιούργημα του ίδιου του του πατέρα, να μην ξανακαρποφορήσει και μάλιστα η συκιά ήταν ιδιοκτησία κάποιου άλλου και δεν ήταν καν στην εποχή της. Επίσης κάπου είχα διαβάσει ότι δεν υπήρχαν συκιές στο Ισραήλ, αλλά μπορεί ο Χριστός να πέρασε την προηγούμενη μέρα, να φύτεψε μια, μόνο και μόνο για να μπορέσει να την καταραστεί και την επόμενη που ξαναπέρασε από κει με τους μαθητές τους είπε “έχετε πίστη”. Που πήγε το αγαπάτε αλλήλους; Αγαπούσε τους Ρωμαίους και του ιερείς που τον κυνηγούσαν, αλλά ένα άμυαλο δέντρο το καταράστηκε; Και μετά διαμαρτυρόμαστε για αυτούς που καίνε τα δάση; Μα το παράδειγμα του Χριστού ακολουθούν.

Δεύτερον, η εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του Ιωσήφ του… κρατηθείτε… μην γελάσετε… του Παγκάλου. Ενός ανθρώπου που αφού πέρασε ότι πέρασε κι αδικήθηκε από την οικογένεια του (βρισιές, γιαούρτια, κτλ), αυτός τους συγχώρεσε και τους έδωσε φαί να φάνε. Άρα; Μαζί τα φάγανε!

Αν έχω όρεξη, θα γράφω κάθε μέρα αυτή την εβδομάδα για τα όμορφα της χριστιανοσύνης. Αν βαρεθώ, όχι. Τόσο απλά.

Η ρωγμή του χρόνου

Αν και είμαι ροκάς, μπορώ να καταλάβω πότε ακούω έναν λαϊκό και πότε έναν σκυλά και ο Νίκος Παπάζογλου ήταν λαϊκός. Τα τραγούδια του δεν είχαν τίποτα το φτηνό, τίποτα το ψεύτικο και η φωνή του ήταν μια ιδιαίτερη λαϊκή φωνή.

Θα αφήσω τα λόγια σε άλλους, του είδους, εγώ απλά θα βάλω εδώ ένα τραγούδι που πάντα μου άρεσε και θα ευχηθώ να μην ξεχαστεί ποτέ ο Νίκος Παπάζογλου και να δούμε κι άλλους σαν κι αυτόν κι όχι σαν το σκουπιδαριό (όπως λέει κι ο στίχος) που ακούμε καθημερινά.

Rock του καλοκαιριού

Είχα πάντα την εξής απορία: Ακούω πολλές φορές κάποιους να λένε “τώρα που καλοκαίριασε, δεν μπορώ να ακούω ροκ/ρεμπέτικα/χέβι μέταλ. Θέλω λίγη άσιντ τζαζ, κουλ, ριλάξινγκ και βέβαια ρέγκε”.

Τι πάει να πει αυτό; Εγώ γιατί μπορώ να ακούω ροκ όλο τον χρόνο; Γιατί ακόμα και με τον ήλιο να με κοπανάει κατακέφαλα γουστάρω να ακούω Black Sabbath και όχι Bob Marley;

Μήπως είμαι δήθεν; Ή μήπως είναι οι άλλοι;

Η κιβωτός του Δευκαλίωνα

Εντάξει. Κανάς αρχαιοελληνιστής, φασιστοsomething δεν είμαι. Απλά έχω την εξής απορία που μπορεί να φτάνει και στα όρια του παραπόνου.

Με το πέρασμα των χρόνων έφτασαν και στα δικά μας αυτιά πολλοί αρχαίοι μύθοι ή ιστορίες ή γεγονότα που αποδόθηκαν με κάποιον διαφορετικό τρόπο. Ένας από αυτούς τους μύθους είναι και αυτός που αναφέρεται στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Ο Δίας για να τιμωρήσει τους διεφθαρμένους ανθρώπους πλημμύρισε την γη, ο δίκαιος βασιλιάς Δευκαλίωνας με την γυναίκα του Πύρρα σώθηκαν και μπλα, μπλα, μπλα.

Ενώ όμως ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα μας διδάσκεται στο σχολείο σαν μύθος, η άλλη του εκδοχή (μια από τις πολλές), αυτή με τον Νώε και την κιβωτό μας διδάσκεται ως ιστορία.

Δεν θα σταθώ στο γεγονός, πως το συγκεκριμένο φυσικό φαινόμενο όντως έλαβε χώρα και επηρέασε και τις δύο μεριές του Ατλαντικού. Ούτε στο ότι δεν το αναφέρουμε μόνο εμείς και οι Εβραίοι, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι λαοί (Βαβυλώνιοι-Έπος του Γιλγαμές, Αζτέκοι, Αραουκάνς, Ιροκουά και δεν συμμαζεύεται), γιατί πολύ απλά ο κατακλυσμός έγινε και ο κάθε λαός τον ερμήνευσε όπως μπορούσε.

Θα σταθώ στο γεγονός ότι για τους Έλληνες είναι μύθος, αλλά για την εκκλησία είναι fact, γεγονός. Ναι, έτσι σώθηκε το ανθρώπινο γένος. Ο Νώε έφτιαξε ένα μεγάλο καράβι, έβαλε ένα ζευγάρι από κάθε ζώο (εκτός από τους δεινόσαυρους που πιάναν χώρο), τα αγόρια του με τις γυναίκες τους και ύστερα από πολλή αιμομιξία ξαναφτιάχτηκε το ανθρώπινο είδος.

Μύθοι πανανθρώπινοι βασισμένοι σε πραγματικά γεγονότα. Χωρίς να είμαι σίγουρος, πρέπει να είναι το μοναδικό επεισόδιο της παλαιάς διαθήκης που αναφέρεται σε κάτι που βρίσκεται και σε άλλες μυθιστορίες. Κατά τα άλλα, εκτός από την ελληνική ιστορία, στα σχολεία μας διδάσκουν και την εβραϊκή ιστορία μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών και δυστυχώς το κάνουν στα μικρά παιδιά που δεν έχουν το κριτήριο να ξεχωρίσουν τι είναι αλήθεια και τι όχι και αυτό είναι το πιο αισχρό από όλα.

ΥΓ: Ρε, μήπως η εκκλησία τα γράφει όπως θέλει και μας τα περνάει όπως την βολεύει; Μπα, δεν το πιστεύω. Αυτοί είναι καλοί άνθρωποι, του θεού. Χαχαχαχα!!!!

Τι να της πεις

Τι να της πεις της βροχής;

Πως να σταματήσει πρέπει;

Και πως τα δάκρυα μας

θα ποτίζουν το χώμα από δω και μπρος;

Τι να του πεις του βουνού;

Να ρίχνει τον ίσκιο του στη θάλασσα;

Και τους ανθρώπους να καίει ο ήλιος;

Τι να της πεις της μάνας;

Να σταματήσει δάκρυα να χύνει;

Και τότε τι να πεις στη βροχή;

Πως μείναμε εδώ

ξένοι στον τόπο που πατούμε;

Κι εργάτες χωρίς μεροκάματο;

Και τι να πεις της γης;

Σαν νιώσει αυτά που νιώθουμε

θα θέλει πια να μας αγκαλιάζει;