Νοσταλγία
Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα είναι κάποια πράγματα που μου φέρνουν μελαγχολία. Διαφορετικά πράγματα, η ίδια μελαγχολία.
Για παράδειγμα, το κλασσικό ραδιόφωνο/ρολόι του δωματίου. Αυτό το πλακουτσωτό πράγμα που υπάρχει τουλάχιστον σε ένα κομοδίνο του σπιτιού.
Άλλο. Χτες μπήκα σε ένα μαγαζί που πουλάει τηλέφωνα, λάμπες, καλώδια, κτλ. Μπενάκη και Σόλωνος γωνία. Νόμιζα ότι ήμουν στο ‘92. Όλα αναλογικά. Εκεί είδα και το ραδιορολόι και μου έσκασε περίεργα.
Σήμερα επίσης συζήταγα για το Singles. Ναι, την σειρά. Δεν την είχα δει ποτέ όταν παιζόταν για πρώτη φορά και έτυχε να την χαζέψω φέτος που την βάλανε σε επαναλήψεις. Σειρά του 2004. Λίγο τα χρώματα, λίγο το design την εποχής, η τεχνολογία με τις μεγάλες CRT οθόνες, τα κουρέματα, τα ρούχα, τα χρώματα, μια σειρά που δεν την είχα δει ποτέ αλλά με κράτησε για λίγο με μια πρώτη ματιά.
Εφτά χρόνια πριν μόνο, αλλά στα εφτά αυτά χρόνια αλλάξανε όλα. Η ζωή μας, τα θέλω μας, η δεκαετία, η δική μου και του ημερολογίου.
Ακόμα και αυτό το blog μου φέρνει μια μελαγχολία, γιατί το ξεκίνησα στις 8 Ιουνίου του 2007 και κουτσά-στραβά πέρασε τα 4 χρόνια και πάει για τα 5. Να δω για πόσο ακόμα θα θυμάμαι ότι υπάρχει και θα κάνω καμιά ανάρτηση που και που.
