Πολλά και διάφορα
Σήμερα έχω να γράψω μπόλικα. Τα έχω μαζεμένα.
Ένα που το ψιλο-συζητάω από χτες και με έχει πειράξει. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Στην δουλειά μου δεν έχουμε όλοι την τιμή να είμαστε απόγονοι του Μεγαλέξανδρου και του Πλάτωνα (όχι του άχρηστου του Σωκράτη που ήπιε το κώνιο και μετά έγραψε το Starvation, το Killer, το Mountains και άλλες κομματάρες). Έχουμε την ατυχία να έχουμε και έναν Αλβανό συνάδελφο. Ναι. Ντροπή ε; Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο συνάδελφος επιλέχτηκε από την εταιρία να πάει στην Ιταλία για μια βδομάδα, με έξοδα της, για να παρακολουθήσει σεμινάρια και σήμερα (μάλλον) θα παρουσιάσει και στους υπόλοιπους τι έμαθε. “Μα καλά; Θα έρθει ο κωλοαλβανός να μου πει εμένα;”. Βρε δεν πα να γαμηθείτε; Το ότι τον έστειλε η εταιρία για τα σεμινάρια, σημαίνει ότι ο εργοδότης βλέπει τον εργαζόμενο, χωρίς να ξεχωρίζει εθνικότητα. Αλλά, εμείς, οι άρειοι απόγονοι του Ησίοδου και του Ηράκλειτου, δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι ο Αλβανός θα έρθει να μας μεταδώσει αυτά που έμαθε. Το παιδί, ο συνάδελφος, είναι σε αυτό το κωλοχανίο που ονομάζεται Ελλάδα, πάνω από 15 χρόνια. Έχει βγάλει γυμνάσιο, λύκειο και τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα, παίζοντας με τους όρους που έχουμε βάλει εμείς σαν ντόπιοι και τα κατάφερε ισάξια. Ή μήπως οι υπόλοιποι που δουλεύουν στην εταιρία είναι του Πολυτεχνείου και ο Αλβανός είναι για τα μερεμέτια; Όλοι τα ίδια ΤΕΙ έχουν βγάλει και όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν. Αλλά έτσι είναι. Ο Αλβανός δεν μπορεί παρά να είναι κατώτερος από τον Έλληνα. Τα έχω ξαναπεί όμως αυτά, όταν μετέγραψα ολόκληρο το άρθρο περί ρατσισμου/εθνικισμού. Το θέμα είναι ότι συνάδελφοι, αντί να δίνουν τα χέρια, γυρνάνε την πλάτη, κάνοντας τα πράγματα πιο εύκολα για αυτούς που παίζουν το χαρτί του “διαίρει και βασίλευε”. Να’σαι καλά και γράφτους όλους στα αρχίδια σου, όλους όσους επιμένουν να σε βλέπουν ως κατώτερο και, πάντα, πίσω από την πλάτη σου σε θάβουν για το γεγονός ότι γεννήθηκες στην γείτονική Αλβανία.
Άλλο θέμα τώρα. Πέθανε ο Michael Jackson. Στα παπάρια σας θα πείτε κάποιοι, άλλοι δεν θα τον ξέρετε καν, αλλά για μένα που είμαι 31 χρονών και παιδί του MTV, του παλιού καλού MTV, μισή δόση Αγγλικού και μισή δόση Αμερικάνικου, ο MJ της ποπ μουσικής ήταν ένας βασιλιάς. Μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν τραγούδαγε και χόρευε νόμιζες ότι κανένας άλλος δεν μπορούσε να τα κάνει αυτά που έκανε και είχες δίκιο, γιατί όταν τα έκανε αυτά, δεν τα έκανε κανένας άλλος. Παιδεραστής; Ίσως. Μάλλον ναι. Κομπλεξικός; Σίγουρα ναι. Έζησε μια ζωή προσπαθώντας να αποχαρακτηριστεί από μαύρος και να γίνει λευκός. Αλλά μεγάλο ταλέντο, που δουλεύτηκε και έγινε πολλά παραπάνω. Δυστυχώς τον φάγανε τα ψυχολογικά του προβλήματα.
Επίσης στα μουσικά θέματα, έκανε συναυλία ο Φίλιππος “Για τις παλιές πατάτες μη μιλάς” Πλιάτσικας με support την Sinead O’ Connor και guest τον τραγουδιστή των Violent Femmes; Άντε γαμήσου ρε Πλιάτσικα. Δεν ντράπηκες ρε; Να έφερνες τους Onirama και τα Κίτρινα Ποδήλατα, τους όμοιους σου. Αυτούς που καταφέρνουν και κάνουν τα 15χρονα να αναρριγούν όταν τραγουδάνε, γιατί μέχρι εκεί πάτε ολοι σας. Άχρηστε, ε άχρηστε. Που τα πρώτα χρόνια έβγαινες στην σκηνή με κλειστό τον ήχο της κιθάρας, γιατί έκανες λάθη στα δικά σου τραγούδια, στα 3-4 ακόρντα που έπαιζες και γινόσουνα ρεζίλι. Να φύγεις Πλιάτσικα, να πας αλλού.
Έχω άλλο ένα θέμα σχετικά με την γειτονιά μου, αλλά θα το γράψω σε επόμενη ανάρτηση. Για κλείσιμο ένα σύντομο ανέκδοτο για την μεγάλη μου αγάπη.
- Τι έκανε ο Καραγκούνης όταν στο γάμο του η νύφη του πάτησε το πόδι;
- Έπεσε κάτω και ζήτησε πέναλτι από τον παπά!!!
