Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου
Δεν υπάρχει. Ούτε η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ούτε κι αυτή υπάρχει.
Τα πάντα στη ζωή μας είναι πολλές στιγμές που συνθέτουν μια συνέχεια. Όποιος πιστεύει ότι η ζωή του καλυτερεύει ή αλλάζει σε συγκεκριμένες στιγμές, είναι μικρός και γελασμένος.
Σήμερα, τώρα, ετοιμάζομαι να πάω να παντρευτώ στο δημαρχείο κι έχω νεύρα. Νεύρα γιατί μια προσωπική μου στιγμή δεν γίνεται όπως εγώ θα ήθελα.
Τι θα θυμάμαι από την συγκεκριμένη στιγμή; Ότι είχα νεύρα και ήθελα απλά να τελειώσει.
Έτσι κι αλλιώς ο γάμος δεν είναι τίποτα άλλο από μια νομική κάλυψη.
Αν λοιπόν δεν είναι σήμερα η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, τότε ποιά είναι; Η στιγμή που αποφάσισα ότι η γυναίκα με την οποία είμαι μαζί 3+ χρόνια είναι και η γυναίκα που θα παντρευτώ;
Όχι.
Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή.
Ήταν όλο μια διαδικασία. Ένα προτσές. Από το “γεια σου” μέχρι το “θέλω να πεθάνουμε μαζί”. Αλλά ακόμα κι αν πεις το δεύτερο, συνεχίζεις μέχρι να πραγματοποιηθεί.
Βέβαια, επειδή δεν μπορούμε να θυμόμαστε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας, τείνουμε να θυμόμαστε τα πιο σημαντικά γεγονότα, τις ημέρες και τις στιγμές. Γάμους, γεννήσεις, κηδείες. Μόνο στο House υπήρχε μια κοπέλα που θυμόταν όλη της τη ζωή, αλλά αυτή είχε ιατρικό πρόβλημα.
Όποιος -και κυρίως όποια- όμως έχει ήδη κατατάξει από πριν την στιγμή του γάμου του ως την πιο σημαντική της ζωής του, έστω και της ως τώρα ζωής, τον λυπάμαι.
Υπάρχουν κατά τον φίλο μου τον Μήτσο, οι γυναίκες που ζουν για την στιγμή του γάμου τους και διαχωρίζουν την ζωή τους σε προ Γάμου και μετά Γάμου. Τραχανάς που χύθηκε δηλαδή.
Υπάρχουν και οι άλλες. Χαίρομαι που η γκόμενα/κοπέλα/σχέση/γυναίκα μου ανήκει στην δεύτερη κατηγορία.
Χαίρομαι που λίγο πριν παντρευτώ γράφω στο blog μου, γιατί το ξεχνάω και στεναχωριέται.
