Ύπνος μετά μουσικής
Χτες (Δευτέρα) βράδυ, βρέθηκα στο Θέατρο Παλλάς και είδα μια διπλή συναυλία. Πρώτοι παίξανε οι “Bela Fleck and the Flecktones” και μετά οι Corea, Clarke & White ή αλλιώς τα 3/4 των παλιών “Return to forever”.
Ότι άκουσα μου ήταν ολοκληρωτικά άγνωστο. Είχα ακούσει κανά δυο φορές τους RtF και ήξερα τον μπασίστα των Flecktones, Victor Wooten, αλλά αυτά που παίχτηκαν χτες ήταν όλα καινούργια στα αυτιά μου.
Για να μην πολυλογώ, έσκασα 60 ευρώ (άλλοι σκάσανε μέχρι και 100) για να δω κάποια από τα μεγαθήρια της jazz μουσικής, χωρίς να γνωρίζω από τα πριν τι θα ακούσω, μόνο και μόνο επειδή τα ονόματα ήταν εγγύηση της εμπειρίας.
Το άσχημο; Κάποιοι κοιμόντουσαν στα καθίσματα τους. Ήμαρτον. Γαμώ το κέρατο μου δηλαδή. Όπως είπε και ο Νίκος που πήγαμε μαζί, σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό είχαν κερδίσει τα εισιτήρια τους; Στην τελική, αν θέλανε τρίωρο ύπνο, ξέρω κάποια ξενοδοχεία που με ένα 20ευρω κλείνεις δωμάτιο για 3 ώρες με απόλυτη ησυχία (και εχεμύθεια).
Κρίμα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν και μας παίδεψαν, μας μόρφωσαν και κάποιοι κοιμόντουσαν. Φτου σας ρε! Τέτοιοι είσαστε, τέτοιοι θα μείνετε!
