Κοράκια (συνήθως μαύρα)
Σήμερα, για άλλη μια φορά, πήγα για ένα ραντεβού στο ΙΚΑ και για άλλη μια φορά, έξω από το ιατρείο που ήταν ο γιατρός που είχα το ραντεβού περιμένανε κάποιοι σιχαμένοι, καλοντυμένοι, “τσαντάκηδες”, οι οποίοι μπαίνουν στο ιατρείο για να κλείσουν συμφωνίες με τους γιατρούς και εννοείται πως όλοι χάνουμε την σειρά μας και καθυστερούμε να τελειώσουμε.
Κάποιοι τους ονομάζουν ιατρικούς επισκέπτες. Εγώ τους λέω κοράκια. Μια άλλη κυρία που περίμενε μαζί μου τους λέει τσαντάκια. Όπως και να τους λένε, είναι σιχαμένοι. Είναι υποβαθμισμένοι μεσάζοντες. Είναι αυτοί που ξέχεζε ο Μαρξ, μόνο που αυτοί είναι ακόμα πιο κάτω. Περιμένουν να κλείσουν μια κωλοσυμφωνία για να πάρουν τα ποσοστά τους.
Πριν από κάποιο διάστημα δούλευα σε μια εταιρεία που τα δύο της μεγάλα τμήματα ήταν το τεχνικό και το πωλήσεων. Όλοι οι πωλητές (με εξαίρεση μια που ούτε αυτή δουλεύει εκεί πλέον) ήταν αυτοί οι σιχαμένοι που βλέπουμε με τα καλά κοστούμια, τις καλές τις τσάντες και το πιο μεγάλο τους ψεύτικο χαμόγελο. Σύντομα έμαθα ότι αν όλοι αυτοί ήθελαν κάτι από κάποιο συνάδελφο, φόραγαν το πιο ωραίο τους χαμόγελο και ερχόντουσαν, λες και μίλαγαν με πελάτη.
Γι’ αυτό τους σιχαίνομαι. Γιατί πίσω από όλα αυτά τα “ωραία” δεν μπορείς να ξέρεις ποιος αλήθεια κρύβεται και όταν μάθεις μάλλον θα θες να το ξεχάσεις. Γαμημένοι έμποροι, κάτι ήξερε ο Μαρξ.
