Δεν χωράμε πουθενά
Όταν πρωτοείδα τους AC/DC σε βίντεο από κάποια συναυλία τους (μπορεί και απλά ένα στουντιακό βίντεο κλιπ, δεν θυμάμαι) είχα προσέξει ότι στην σκηνή κυριαρχούσαν δύο μορφές. Ο τραγουδιστής και ο σόλο κιθαρίστας (βλ. Angus), με τον δεύτερο να επικρατεί στα μάτια των οπαδών. Οι τρεις κύριοι στο βάθος, ο ένας κατ’ ανάγκη περιορισμένος -γιατί που να κουβαλάς τα τύμπανα- και οι άλλοι δύο κατ’ επιλογή, μένανε πίσω κι ερχόντουσαν μπροστά μόνο για να τραγουδήσουν στα ρεφρέν τα φωνητικά. Αυτό το μοίρασμα ρόλων, η συνειδητή επιλογή, πως ο Angus είναι το αστέρι της μπάντας, αυτός κάνει το σόου που θέλουν να δουν οι οπαδοί και αυτός θα μένει μπροστά, ομολογώ ότι μου άρεσε εξαρχής. Γούσταρα το γεγονός ότι δεν υπήρχε θέμα εγωισμού, “γιατί αυτός κι όχι εγώ”, και έτσι τρία και ίσως τέσσερα άτομα, μένανε στην σκιά ενός.
Βλέπω και ξαναβλέπω τώρα το βίντεο από το “Δεν χωράς πουθενά” των γνωστών Τρυπών. 1993. Ο (δύσμοιρος αλλά και εκπληκτικός) ντράμερ πίσω στα τύμπανα του και οι υπόλοιποι τέσσερις σε σχεδόν ευθεία, με τον τραγουδιστή να την σπάει πότε πηγαίνοντας μπρος και πότε πίσω. Ασπρόμαυρο βίντεο, μάλλον σε μια αποθήκη, πλαστικά ποτηράκια πάνω στους ενισχυτές, σκαλωσιές στο φόντο. Ροκ το ελληνικό, με δύναμη, οργή, μουσικάρες, καύλα και πάνω από όλα η μπάντα, όχι το “εγώ”. Όταν βάζεις τους μουσικούς στην ευθεία κάνεις μια δήλωση. Εμείς είμαστε μπάντα. Κι ας διαλύθηκαν το 2001. Κράτησαν 18 ολόκληρα χρόνια, από το 1983. Λογικό ότι δεν μπορεί ένας μουσικός ύστερα από 18 χρόνια να θέλει να παίζει τα ίδια πράγματα με αυτά που έπαιζε όταν ξεκίνησε. Σε όλα αυτά τα χρόνια οι Τρύπες παρέμειναν ένα συγκρότημα, μια μπάντα με όλη την σημασία της λέξης που έχουν δώσει άλλοι μουσικοί πριν από αυτούς. Μια παρέα μουσικών, που είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους και ο καθένας βάζει το λιθαράκι του για να χτίσουν την δική τους μουσική.
Όσο για μένα, εγώ είχα την τύχη (μπορεί και την ατυχία) να κάνω πρόβες σε ένα υπόγειο νεοκλασσικού στην Πάτρα για κανά χρόνο. Έτσι παίζεται η μουσική. Φίλοι μουσικοί, όρεξη, ιδέες, κιθάρα, μπάσο, ντραμς και χώσε. Τώρα οι κώλοι μας θέλουν όμορφα στουντιάκια, γαμάτους ενισχυτές, καφεδάκι γαλλικό κερασμένο από τον “στουντιά” και καναπέδες. Σε λίγο καιρό ούτε αυτό δεν θα μας φτάνει γιατί πραγματικά δεν χωράμε πουθενά.
