Sat
Feb
27
Φοβάμαι το τέλος
Φοβάμαι το τέλος που θα ‘ρθει
και δεν θα ‘μαι εκεί να το δω.
Να νιώσω τα δάκρυα που φύγαν,
που χάθηκαν στο κενό.
Τις ανείπωτες εκείνες ελπίδες
που σβήσαν σαν κεριά
στο έλεος του τυφώνα.
Αυτού που ξερίζωσε τις ευχές μας
και τις έστειλε στο πουθενά.
Φοβάμαι το τέλος
όταν θα μου πεις το στερνό αντίο.
Όταν κλείσεις τα μάτια σου
και πάψω να μυρίζω την ανάσα σου.
Πιο πολύ όμως δεν φοβάμαι το τέλος.
Φοβάμαι τη νέα αρχή που το ακολουθεί
και θα πρέπει να τη ζήσω
ξανά και ξανά,
μέχρι το τέλος να σημάνει μηδέν
και η αρχή ποτέ πια.
