Ο υπερρεαλισμός κι εγώ
Θυμάμαι, στο σχολείο, ποτέ δεν μου άρεσαν τα Αρχαία και τα Νέα. Ειδικά τα Αρχαία. Για τα Νέα ή αλλιώς Κ.Ν.Λ. (Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας) δεν είχα καμιά ιδιαίτερη απέχθεια αλλά δεν ξετρελαινόμουν κιόλας.
Με το πέρασμα των χρόνων και καθώς τα ενδιαφέροντα μου ανοίγανε, άρχισα να διαβάζω ιστορία, ποίηση και άλλα πράγματα που κανένας πρωτοδεσμίτης που σέβεται τον εαυτό δεν θα τολμούσε να ακουμπήσει.
Λόγω των ύστερων πολιτικών μου πεποιθήσεων, διάβασα και αρκετό Ρίτσο, αλλά γενικά ότι πέφτει στα χέρια μου το τρώω. Έτσι, αγόρασα τα “Ποιήματα” του Εγγονόπουλου, δηλαδή τα άπαντα του.
Ρε παιδιά; Τι είναι αυτό; Δεν καταλαβαίνω χριστό! Βέβαια έχω διαβάσει μόνο την πρώτη του ποιητική συλλογή “Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν” του 1938 και ελπίζω πως θα τον συνηθίσω εν καιρώ.
Κλείνω, με το ποίημα του που με τράβηξε και αποφάσισα να τον διαβάσω:
Νέα περί του θανάτου του Ισπανού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
στις 19 Αυγούστου του 1936 μέσα στο χαντάκι του Καμίνο ντε λα Φουέντε
Η τέχνη κ’ η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε.
η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε
να πεθάνουμε.
Περιφρόνησις απόλυτη
αρμόζει
σ’όλους αυτούς τους θόρυβους,
τις έρευνες,
τα σχόλια επί σχολίων,
που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες,
γύρω από τις μυστηριώδικες κ’ αισχρές συνθήκες
της εκτελέσεως του κακορίζικου του Λόρκα
υπό των φασιστών.
μα επί τέλους! πια ο καθείς γνωρίζει
πως
από καιρό τώρα
- και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας, τα σακάτικα -
είθισται
να δολοφονούν
τους ποιητάς.
