Μεγάλη Δευτέρα
Λοιπόν, αυτό έχει πολύ γέλιο. Είπα να δω πως ακριβώς ξεκινά η μεγάλη βδομάδα και τι ακριβώς γιορτάζουν οι χριστιανοί την μεγάλη Δευτέρα. Βρήκα λοιπόν δύο αστεία πράγματα.
Πρώτον, υπάρχει και το τροπάριο της καταραμένης συκιάς, που ο Χριστός μέσα στην ατελείωτη αγάπη του καταράστηκε μια συκιά, επειδή είχε φύλλα αλλά όχι καρπούς, άρα η συκιά δεν εκπλήρωνε τον ρόλο της και καμωνότανε την ώριμη κι ότι αυτό ήταν συμβολικό ενάντια σε αυτούς που δείχνουν άλλα από αυτά που είναι. Ήμαρτον! Ο καλός και αγαθός Χριστούλης καταράστηκε ένα δέντρο, δημιούργημα του ίδιου του του πατέρα, να μην ξανακαρποφορήσει και μάλιστα η συκιά ήταν ιδιοκτησία κάποιου άλλου και δεν ήταν καν στην εποχή της. Επίσης κάπου είχα διαβάσει ότι δεν υπήρχαν συκιές στο Ισραήλ, αλλά μπορεί ο Χριστός να πέρασε την προηγούμενη μέρα, να φύτεψε μια, μόνο και μόνο για να μπορέσει να την καταραστεί και την επόμενη που ξαναπέρασε από κει με τους μαθητές τους είπε “έχετε πίστη”. Που πήγε το αγαπάτε αλλήλους; Αγαπούσε τους Ρωμαίους και του ιερείς που τον κυνηγούσαν, αλλά ένα άμυαλο δέντρο το καταράστηκε; Και μετά διαμαρτυρόμαστε για αυτούς που καίνε τα δάση; Μα το παράδειγμα του Χριστού ακολουθούν.
Δεύτερον, η εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του Ιωσήφ του… κρατηθείτε… μην γελάσετε… του Παγκάλου. Ενός ανθρώπου που αφού πέρασε ότι πέρασε κι αδικήθηκε από την οικογένεια του (βρισιές, γιαούρτια, κτλ), αυτός τους συγχώρεσε και τους έδωσε φαί να φάνε. Άρα; Μαζί τα φάγανε!
Αν έχω όρεξη, θα γράφω κάθε μέρα αυτή την εβδομάδα για τα όμορφα της χριστιανοσύνης. Αν βαρεθώ, όχι. Τόσο απλά.
