Κάτω απ’ τις γραμμές
Μεγάλωσα στην ίδια γειτονιά που μεγάλωσε κι ο πατέρας μου. Στα Κάτω Πατήσια, κάτω απ’ τις γραμμές. Όχι τις γραμμές του ΟΣΕ, κάτω απ’ τις γραμμές του ηλεκτρικού. Της πράσινης γραμμής ντε!
Κάτω απ’ τις γραμμές του ΟΣΕ είναι άλλη περιοχή, τα Σεπόλια, που πάνω-κάτω δεν έχουμε και πολλές διαφορές. Κάθε φορά όμως που περνάω από την Λιοσίων, μου μαυρίζει η καρδιά.
Τα Κ. Πατήσια, ξεκινούν στην Αγίου Μελετίου και τελειώνουν χοντρά-χοντρά στην Καυταντζόγλου (και την συνέχεια της, την Βικέλα). Αριστερά και δεξιά έχουν τις γραμμές του ηλεκτρικού και την Πατησίων. Ανατολικά της Πατησίων η Κυψέλη, δυτικά των γραμμών του ΟΣΕ τα Σεπόλια, βόρεια της Καυταντζόγλου τα Άνω Πατήσια και νότια της Αγ. Μελετίου η Αττική.
Και στη μέση; Ο ηλεκτρικός.
Ο πατέρας μου μου έχει πει πολλές φορές, πως ο δήμαρχος Κοτζιάς (φασιστόμουτρο) δεν άφηνε τον ηλεκτρικό να συνεχίσει πάνω από την Αττική. Αυτό το “πάνω” έχει δύο έννοιες. Πάνω εννοώντας βόρεια, αλλά και πάνω εννοώντας πάνω από την γη. Έλεγε ο Κοτζιάς “δεν θα μου χωρίσετε την πόλη στα δύο”. Αυτός πέθανε το 1951 και το 1956 εγκαινιάστηκαν οι σταθμοί του Αγ. Νικολάου και των Κ. Πατησίων. Η αρχή είχε γίνει και πλέον από την Αγ. Μελετίου και πάνω η Αθήνα είχε ένα φυσικό σύνορο.
Αριστερά και δεξιά του ηλεκτρικού καθ’ όλο το μήκος των Κ. Πατησιών πάνε η Λιοσίων και η Αχαρνών.
Η Αχαρνών με τις παλιές πολυκατοικίες της, τα δέντρα, τις βιτρίνες, την αίγλη της καλής συνοικίας της μεταπολεμικής Αθήνας, την ζωή της και η Λιοσίων με τις μάντρες αυτοκινήτων και ανταλλακτικών, την ξεραΐλα και τα χαμόσπιτα. Πραγματικά από μικρό παιδί όταν πέρναγα κάποια πεζογέφυρα στην μεριά της Αχαρνών άλλαζε κάτι μέσα μου. Ίσως να φταίγανε τα πολλά δέντρα, ίσως μια διαφορετική αύρα. Ίσως πάλι να ήμουν αφελής. Ακόμα και σήμερα που πάω στον σταθμό των Κ. Πατησίων με τα πόδια, πάω κι έρχομαι από την Αχαρνών για να έχω την αίσθηση ότι κάτι αλλάζω.
Την Λιοσίων την έχω περπατήσει μια φορά, ένα ηλιόλουστο απόγευμα τον Απρίλη του 2006. Πρώτη και τελευταία στα 32 χρόνια ζωής μου. Κάθε φορά που βλέπω την Λιοσίων, θέλω να φύγω. Τίποτα δεν με κρατάει, γιατί δεν έχει τίποτα να δεις. Και είναι και οι προορισμοί. Η Αχαρνών οδηγεί στο Ηράκλειο, στη Φιλαδέλφεια, ενώ η Λιοσίων στους Αγίους (Αναργύρους), στα Λιόσια (αρκετά λογικό για έναν δρόμο που λέγετε Λιοσίων), το Μενίδι και πάει λέγοντας.
Κάθε φορά που σκέφτομαι την Λιοσίων η καρδία μου μαυρίζει. Όταν ο πατέρας μου πήρε την απόφαση να γυρίσουν στην Ελλάδα νόμιζε ότι θα βρει την γειτονιά του όπως την είχε αφήσει. Πατέρα, αυτό το σκουλήκι που έκοψε την πόλη στα δύο, κόβει και τα όνειρα μας, όλων εμάς που ζούμε και μεγαλώνουμε κάτω απ’ τις γραμμές.
