Γράφω, αλλά τι γράφω;
Χτες, Τρίτη 8 Ιουνίου 2010, το blog μου έκλεισε 3 χρόνια ζωής. 3 χρόνια βγάζω τα σώψυχα μου σε ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Γράφω τα “ποιήματα” μου, αποτυπώνω τα συναισθήματα του, τις απόψεις μου, την κοσμοθεωρία μου. Από κάποια στιγμή πρόσθεσα την λειτουργία των σχολίων, ώστε αν κάποιος να θέλει να μου γράψει δύο λόγια, να μπορεί. Γενικά είμαι ευχαριστημένος με το blog μου.
Το blog μου όμως βρίσκεται και σε μια κατηγορία που ονομάζεται “Red blogs”. Μια κολλεκτίβα ηλεκτρονικής καταγραφής απόψεων (πωπω τι έγραψα τώρα). Έτσι πολύς κόσμος μπορεί και βλέπει πιο άμεσα πότε έκανα μια νέα ανάρτηση. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το περιεχόμενο του ιστολόγιου μου δεν ακολουθεί την πορεία των υπόλοιπων κόκκινων ιστολογίων. Εκεί που το ΔΝΤ χώνει την γροθιά του δυνατά στον πισινό μας και όλοι γράφουν για τον λαό που πρέπει να αφυπνιστεί, εγώ γράφω για τον θάνατο του Dio. Γράφω για την γειτονιά μου, για τους καραγκιόζηδες που καβατζώνουν θέσεις για πάρκινγκ και πάει λέγοντας.
Δεν μπορώ ρε παιδιά να κάθομαι να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Αν αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι είμαι μέλος του ΚΚΕ, οπότε βάσει καταστατικού η άποψη μου είναι ίδια με αυτήν του κόμματος, κατά συνέπεια και με τις ανακοινώσεις του που εκδίδονται αυτούσιες μέσω του Ριζοσπάστη, δεν μπορώ να κάθομαι να γράφω κάθε φορά και να αναμασάω τις ανακοινώσεις του κόμματος.
Σίγουρα έχουν υπάρξει στιγμές που εξαιτίας κάποιων κοινονικών γεγονότων έχω γράψει κι εγώ κάτι, αλλά δεν γράφω την πολιτική μου θέση. Αυτή είναι γνωστή. Είμαι μαρξιστής-(ενγκελιστής)-λενινιστής, μέλος του ΚΚΕ. Αυτό που καταθέτω είναι τα νεύρα μου, η ειρωνία μου, οι φόβοι μου, η αισιόδοξη πλευρά μου. Μην περιμένετε κάτι παραπάνω. Εξάλλου αν καταντήσουμε να προσπαθούμε να κάνουμε την επανάσταση μόνο μέσα από τα blog και όχι στον δρόμο, τότε κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε ως αρχειομαρξιστές. Οπότε, στο δρόμο αδερφές μου, στο δρόμο. Α και χρόνια μου πολλά!
